Zaburzeniami erekcji określa się sytuację kiedy mężczyzna nie jest zdolny do osiągnięcia i / lub utrzymania wzwodu w stopniu wystarczającym do odbycia satysfakcjonującego stosunku. Pod względem medycznym zaburzenia erekcji definiowane są jako niemożność wystarczającego wzwodu w co najmniej 25% podejmowanych prób.
UWAGA: Wcześniej powszechnie używany termin „impotencja,” budzi w odbiorze społecznym jednoznacznie negatywne skojarzenia, rzeczownik „impotent” ma w mowie potocznej zabarwienie ironiczne, z reguły obraźliwe. Dlatego obecnie używa się neutralnego terminu „zaburzenia erekcji” lub skrótu ED (z ang. Erectile Dysfunction).
Zaburzenia erekcji bywają przewlekłe. Przedłużający się problem odbija się na ogólnym zdrowiu pacjenta, a szczególnie jego sferze emocjonalnej. W naszym kraju zaburzenia wzwodu ma około 3,5 miliona mężczyzn, tylko 36% z nich zdaje sobie sprawę, że cierpi na zaburzenia erekcji, a jedynie 236 tysięcy było leczonych. Zaburzenia erekcji to zjawisko narastające, związane ściśle nie tylko z dłuższą średnią życia, a co za tym idzie – starzeniem się społeczeństw, ale i z niekorzystnymi skutkami przemian cywilizacyjnych.
Każdego miesiąca do lekarzy różnych specjalizacji zgłasza się ok. 262 000 mężczyzn z dysfunkcją erekcyjną. Jednak aż u ponad połowy tych mężczyzn (ok. 54%) schorzenie to jest diagnozowane przez lekarza przy okazji leczenia innych chorób (chorzy często nie informują lekarza w sposób aktywny o swoich problemach z erekcją).
Wielu lekarzy w Polsce przyznaje, że pacjenci mogą być zawstydzeni rozmową na temat ED, również sami lekarze nie czują się komfortowo. Choroby dotykające sfery intymnej człowieka pozostają w naszym kraju tematem tabu, szczególnie wśród starszych mężczyzn. 60,2% mężczyzn twierdzi, że problematyka ED jest tematem tabu. Powszechne jest przekonanie, że taka sytuacja jest wynikiem barier kulturowych powstałych w wyniku surowego katolickiego wychowania.
Mężczyźni dotknięci ED odczuwają wyraźny dyskomfort przy rozmowie z lekarzem, 27.1% mężczyzn wstydziłoby się przyznać lekarzowi, że ma problemy z erekcją stąd wynika częste usiłowanie zbagatelizowania problemu lub jego ignorowanie. Zapewne dlatego:
- od zaobserwowania problemów ze wzwodem do momentu zgłoszenia się do lekarza mija średnio prawie 2 lata…
- zaledwie co czwarty mężczyzna, który przyznał się do problemów z erekcją, szukał porady lekarskiej w tym zakresie.
- 51% mężczyzn nie poszłoby do lekarza w tej sprawie
- 53% mężczyzn zgadza się z poglądem, że rozmowa z lekarzem na temat problemów seksualnych jest kłopotliwa.
- prawie 1/4 (23%) mężczyzn zgodziło się, że ED jest wstydliwą przypadłością, o której nie powinno się wiele mówić.
Odkrycie przez mężczyznę faktu, że jego sprawność seksualna znacznie się obniżyła wpływa destrukcyjnie na poczucie własnej wartości. Niektórzy początkowo nie dowierzają, że mogło to się im przytrafić, inni akceptują nowy stan rzeczy, biorąc go za rezultat starzenia się:
- 5.2% mężczyzn twierdzi, że prawdziwy mężczyzna nie ma kłopotów z erekcją.
- 41.8% mężczyzn twierdzi, że problemy z erekcją są przejściowe.
Jeśli mężczyzna zdecyduje się na rozmowę okaże się, że ED powoduje poważne zburzenia emocjonalne i jest rzeczywistym problemem utrudniającym normalne funkcjonowanie, a nieudane życie seksualne może mieć destrukcyjny wpływ na powodzenie związku.
Mężczyźni mają poczucie winy w związku z niemożnością zaspokojenia partnerki:
- Zacząłem unikać zbliżeń ze strachu przed porażką.
- Czuję się niepełnym mężczyzną. To bardzo stresujące
- 63% kobiet oraz 62% mężczyzn zgadza się, że problemy seksualne mogą doprowadzić do rozpadu związku
Ponad połowa mężczyzn przyznaje się, że stres związany z ED sprawia że oddalają się emocjonalnie od partnerki lub czują się odrzuceni. Sami mówią o tym:
- to utrata normalności
- szok
- porażka
- czuję się zdruzgotany
- jestem gorszy
W tej sferze istnieje ciągle potrzeba powszechnej edukacji umożliwiającej rzeczowy dialog, bez fałszywego wstydu. Mężczyźni zagrożeni ED widzą potrzebę szerszego zaangażowania mediów w działalność informacyjno-edukacyjną.
